Kiedy Zniknie Zagrożenie Żydowskie?

    Antysemityzm jest tak stary jak same żydostwo. Od samego początku Żyd był kłamcą, wyzyskiwaczem, awanturnikiem, trucicielem krwi oraz mordercą. Ludy nie-żydowskie zawsze odnosiły się do tego ludu kryminalistów z pogardą i odrzuceniem.
   Przez wieki podejmowano próby likwidacji zagrożenia żydowskiego. Przypuszczając, że kwestia żydowska ma jedynie podłoże religijne, starano się żydów unieszkodliwić poprzez zmuszanie ich do przyjęcia chrztu. Po krótkim czasie zauważono iż było to złym rozwiązaniem. Przejście żydów na chrześcijaństwo było powierzchowne. Żydzi stawali się „chrześcijanami”, aby podążać dalej jako żydzi.
   Innym sposobem na kwestię żydowską były próby wchłonięcia przez liczebnie wyższą populację nie-żydowską, mniejszości żydowskiej. Wierzono, że poprzez bliższy kontakt żydów ze swoimi gospodarzami, równość, mieszane małżeństwa, mieszanie krwi stopniowo skurczyłoby rasę żydowską i w końcu doprowadziło do jej zniknięcia. Rezultaty tego błędu były katastrofalne. Rasa żydowska nie skurczyła się ani nie została unieszkodliwiona, a wręcz na odwrót: krew ludów nie-żydowskich została poważnie skażona.
   Doświadczenie pokazało ludom nie-żydowskim, że asymilacja obcego żydowskiego elementu nie była możliwa. Stopniowo ludzie zauważyli, że istniała jedyna, efektywna metoda postępowania z żydostwem: całkowite oddzielenie go od własnej rasy.
 Nawet w epoce Średniowiecza, wiele państw wymagało od żydów, aby wyróżniali się od nie-żydów poprzez noszenie specjalnych ubrań, żółtych symboli, pierścieni itd. Mimo dobrych intencji, środki te przyniosły minimalny sukces. Niekiedy żydzi czuli się z tego powodu dumni albowiem kierowali się prawem Talmudu, które głosi: „żyd nie może się ubierać jak nie-żyd, nie może tak włosów nosić jak nie-żyd, nie może sobie domu budować jak nie-żyd, musi się we wszystkim różnić od nie-żyda, aby obyczajów jego nie naśladować”(ks. Jore Dea § 178). Byli zachwyceni faktem, że „głupi goj” upilnował, aby tylko „naród wybrany” mógł nosić takie symbole. Żydzi, których interesy mogłyby ucierpieć z tego powodu, zwyczajnie kontynuowali swój byt jako „nie-żydzi”.
   Inną próbą oddzielenia żydów od ludności nie-żydowskiej było „zmuszanie” tych pierwszych do mieszkania w określonych rejonach. Owe rejony znane są nam dzisiaj jako getta.
   I ta metoda niestety nie osiągnęła zamierzonego celu. Niektórzy żydzi cieszyli się z powstawania gett bowiem dążenie żydów do odosobnienia się spośród otoczenia nie-żydowskiego wypływa z Talmudu, według którego każdy goj jest „zaw” czyli plugawiec, istotą nieczystą, która kala żyda. Znowu mieli swoje „społeczeństwo za granicą”. To w getcie wykuto tajne plany żydostwa! To w getcie żydostwo miało swój „zarząd”. Ci, którzy wdrażali w życie żydowskie intrygi wśród nie-żydów, otrzymywali swoje rozkazy z getta. Zagrożenie żydowskie było większe niż kiedykolwiek.
   Zauważywszy, że oddzielenie żydów we własnych rejonach nie było wystarczające, niektóre ludy poszły nawet dalej. Wygnały żydów ze swych ojczyzn. Po raz pierwszy żydostwo się zaniepokoiło, ujrzało prawdziwe zagrożenie. Musiało działać zanim byłoby za późno!
   Żydostwo ma tysiące lat. Tak jak w minionych stuleciach, dzięki diabelskiemu sprytowi, znalazło wyjście i z tej prawie, że beznadziejnej sytuacji. Dali się wygnać bez tworzenia większych kłopotów. Zebrali się później po drugiej stronie granicy i czekali. Czekali latami, dekadami. Czekali na chwilę, w której świadomość zagrożenia żydowskiego zanikła. Wtedy żydzi powrócili, siejąc zniszczenie większe niż kiedykolwiek.
   Żydostwo pokazało nam swoją prawdziwą twarz w ubiegłym stuleciu w postaci zbrodniczego bolszewizmu. Zdołało także wciągnąć narody aryjskie do bratobójczej wojny, której celem było w znacznej mierze utworzenie dla tych bandytów głównej siedziby pod nazwą Izrael oraz potwierdzenie i wzmocnienie żydowskiej hegemonii w światowej ekonomii. Do tej pory jesteśmy wciągani w konflikty, które służą tylko i wyłącznie celom międzynarodowego żydostwa.
   Dobrze jest uczyć się z błędów popełnianych w przeszłości oraz pamiętać czego uczy nas historia. A czego nas uczy? Uczy nas, że:
   Kwestia żydowska nie jest wyłącznie sprawą Polską! Nie jest także wyłącznie problemem europejskim! Kwestia żydowska jest kwestią światową! Polska nie jest zabezpieczona przed żydami, tak długo jak nawet jeden żyd pozostaje w Europie i tak samo Europa nie może rozwiązać kwestii żydowskiej, dopóki żydzi żyją w pozostałej części świata.
   Podsumowując: żydostwo jest formą zorganizowanej światowej przestępczości. Zagrożenie żydowskie zniknie dopiero kiedy żydostwo na całym świecie przestanie istnieć.

C18